Persoonlijk

Wat nou als ik zou willen huilen

De titel klinkt wellicht wat dramatisch, maar dat is wel wat ik soms zou willen. De laatste weken heb ik gemerkt dat ik soms het gevoel heb dat ik in huilen kan uitbarsten. Toch houd ik mij groot, geen zin om weer slachtoffer te spelen. Dat is niet hoe ik mij voel. 

Zoals jullie misschien al gelezen hebben is het in september uitgegaan met mijn relatie. Een relatie waarin ik mij fijn voelde. We deelde dezelfde interesses, woonde samen en hadden beide een passie voor voeding en sport. Het plaatje kloptje in mijn ogen. Wanneer dit plaatje wordt verwijderd terwijl jij dat niet wilt is pijnlijk. 

Het voelde goed om een relatie te hebben. Iemand waarmee je in de avond kan praten over je dag, over je leuke momenten, over je minder leuke momenten of gewoon iemand om mee te lachen. In mijn ogen was dit hoe het perfecte plaatje eruit hoort te zien. Na een bepaalde leeftijd moet je toch wel een relatie hebben? In het gezin waar ik vandaan kom heeft immers iedereen een partner en woont samen. Ik niet (meer). 

Ik kan je vertellen: dat voelt af en toe eenzaam. Het voelt alsof ik anders ben. Het voelt alsof ik geen relatie kan krijgen. Het voelt alsof ik niet geschikt ben voor relaties. Het voelt alsof ik voor altijd alleen ga blijven. Zelfs als ik op straat loop en ik zie stelletjes, dan voel ik mij anders. Alsof de hele wereld denkt “goh, die arme meid. Die kan maar geen relatie krijgen, nadat het uitgegaan is met haar vriend”. 

Nu weet ik heus wel dat dit niet het geval is, maar dat is wel wat mijn gedachten mij vertellen. Om deze nare gedachten zo min mogelijk te voelen push ik mijzelf soms tot het uiterste. Elke dag sporten en vroeg opstaan is wat mij helpt om mijn gedachten opzij te zetten. Hoewel ik regelmatig half slapend op stage zit, blijf ik stug doorgaan met het sporten en vroeg opstaan en dat is geen gezonde levensstijl. Maar een bepaald ritme doorbreken is lastig, hoewel ik het dolgraag wil. Ik zou willen dat ik mijzelf de rust gun om eens een keer niet om half vijf op te staan. Ik zou willen dat ik mijzelf de rust gun om eens een keer geen pittige work-out te doen. Ik zou willen dat ik af en toe wat liever voor mijn lichaam ben. 

Terugkomend op de titel ‘wat nou als ik zou willen huilen’. Misschien lucht het wel een keer op. Misschien moet ik de tranen maar eens de vrije loop laten. Misschien moet ik het maar eens een keer accepteren dat ik mij af en toe gewoon rot voel. Zolang ik maar onthoud dat ik niet anders ben dan de rest. Ik ben niet raar, omdat ik geen relatie heb. Ik ben niet eenzaam, want ik heb een rijke kring van familie en vrienden.

En dat is hoe het is voor nu. In de kerstvakantie ga ik even een weekje naar mijn ouders toe. Even rust aan mijn hoofd en samen zijn met mijn ouders. Mij laten verwennen door de liefde die ik van ze krijg. Ik verlang naar deze week en kijk er dan ook erg naar uit. 

Deze blog is erg persoonlijk. Toch vind ik het belangrijk dat mensen beseffen dat het leven niet altijd leuk hoeft te zijn. Er kunnen een hoop dingen zijn in het leven die een grote impact achterlaten. Bij mij is dit de relatiebreuk geweest in september, maar het kan ook net zo goed zijn dat je een grote ruzie met je baas hebt gehad waar je maandenlang last van kan hebben. En het is oke om je rot te voelen. Laat dit tranen lekker gaan, maar onthoud wel dat er altijd mensen zijn die van je houden en dat je niet alleen bent. ❤️

Eén reactie

  • Betty

    Heb je ook weleens gedacht en gekeken naar al die mensen die ook allleen lopen.
    Denk dat dat er veel meer zijn.
    Maar jouw focus ligt door dat denken in je hoofd op stelletjes en dat is een gedachte maar niet waar!!
    Dus maak je hoofd rustig en probeer er anders naar te kijken

    OM DENKEN dus (maar is niet makkelijk maar t kan wel)

Laat een reactie achter op Betty Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: