Persoonlijk

Ik en Mijn Eetstoornis # Deel 1

“Het overkomt mij toch niet”

Dat was mijn gedachte. Ook toen ik in het begin van mijn eetstoornis zat. Ik ontkende dat ik een probleem had, terwijl ik diep van binnen wel beter wist. Want ik zat diep in de problemen. In dit blog vertel ik je hoe ik dacht en wat ik deed tijdens mijn eetstoornis. 

 

Vroeger

Vroeger was ik totaal niet bezig met voeding. Ik at gewoon alles wat ik lekker vond en besefte niet dat je van teveel eten dik kon worden. Totdat ik dit ging inzien. Mijn vader en zus hadden beide overgewicht en ik wist dat zij bezig waren met minder eten om af te vallen. Dit zette mijn op een gedachte om ook meer bezig zijn met voeding. Niet dat ik dik was, integendeel. Ik was gewoon een slanke meid met een lekkere bolle, gezonde toet. Toch ging ik mij bezig houden met gezond eten. Het begon met geen limonade meer drinken, maar water. Onschuldig in het begin, maar op een gegeven moment werd dit niet meer zo onschuldig.

Meer én meer skippen

Na het vervangen van de limonade begon ik de tussendoortjes te skippen. Ik weigerde naar mijn hongergevoel te luisteren en blijf gewoon bij de drie hoofdmaaltijden op de dag ‘gewoon’ eten. Niks aan de hand toch? Totdat ik ook vetrijke producten zo min mogelijk probeerde eten, want ik had gelezen in de media dat vet ongezond is. En dat was precies de reden dat ik anders ben gaan eten, ik wil namelijk gezond zijn en een mooie strakke buik hebben.

Structuur en vaste tijdstippen

Naast het skippen van bepaalde voedingsmiddelen vond ik het ook heel belangrijk om zoveel structuur (lees: controle!) in mijn leven te hebben en daarom at ik op vaste tijdstippen. Zo moest ik van mijzelf om 09:00 ontbijten, om 13:00 lunchen en tussen 17:30-18:00 dineren. Vooral de lunch was voor mij heilig. Ik plande mijn hele dag zodat ik om 13:00 kon lunchen. Als het werk vroeg of ik om 13:00 kon beginnen was mijn antwoord steevast “nee”! Ik kon toch niet eerder lunchen of later? Dat was in mijn ogen onmogelijk.

Het draaide niet om dun zijn

Mijn eetstoornis draaide niet om dun te zijn. Ik wou niet uitgemergeld er uit zien, maar ik wou gewoon een strak lichaam hebben. Zoals ik dat ook zag op social media. Om dat strakke lichaam te hebben begon ik -naast het ‘gezonde’ eten- met sporten. Het sporten deed ik niet, omdat ik het altijd even leuk vond. Ik deed het om mijn doel te behalen. In mijn ogen stond niet sporten gelijk aan falen. Ik verplichtte mijzelf om vijf dagen per week minimaal 3 uur per dag te bewegen, waarvan 1 uur intensief. De overige uren mochten bestaan uit wandelen, fietsen of huishoudelijke taken. Alles was oké, zolang ik maar niet stil hoefde te zitten.

Het sporten werd alleen maar erger

Dat 1 uurtje verplicht intensief sporten werd steeds meer. Na verloop van tijd moest ik elke dag in de week intensief sporten. Elke dag hardlopen, work-out video’s doen en heel veel fietsen en wandelen. Ik werd haast boos als mijn moeder aanbood om mijn naar school te brengen met de auto omdat het regende. Hoe moet ik dan aan mijn beweging komen als ik niet kan fietsen? Volledige chaos in mijn hoofd. Dus ik ging gewoon op mijn fietsje 20 km in de regen en wind fietsen.

Het eerste deel van de #PERSONAL geeft aan wat er tijdens de eetstoornis door mijn hoofd heeft gespeeld. Het tweede deel gaat over het herstel en het laatste deel gaat over mijn eetstoornis verleden en het nu.

Heb jij ervaring met een eetstoornis? Laat het hieronder achter in de comments!

%d bloggers liken dit: