Persoonlijk

Mijn Favoriete Momenten Van De Maand Juni

Het is alweer juli. Wat gaat de tijd toch hard he. Voor je het weet is de zomer alweer voorbij. Over een paar dagen ga ik al lekker op vakantie, maar eerst tijd om even stil te staan welke bijzondere en leuke momenten juni voor mij in petto had. Kijk en lees je mee?

#1 ‘Oké’ zijn met een teleurstelling
Een aantal weken voordat ik mijn laatste tentamen zou hebben van deze studie kwam ik erachter dat ik helemaal niet stond ingeschreven voor de toets. Wat baalde ik verschrikkelijk zeg. Normaal zou ik helemaal van slag zijn, maar deze keer pakte ik het anders aan. Ik kijk als het ware even boven ‘het probleem’ en kwam tot de conclusie dat het wel meeviel. Ik was stiekem best wel trots op mijzelf. Trots dat ik er met een neutrale blik naar kon kijken.

#2 Avondwandelingen met Thijs
Thijs en ik willen meer tijd aan en met elkaar besteden. Zo kwam Thijs met het idee om elke avond na het eten samen een wandeling te maken. Kort of lang. Dat maakt niet uit. Het gaat er gewoon om dat we even een momentje samen hebben. Om te praten, te lachen of om nieuwe dingen te ontdekken. Ik geniet hier intens van. 

#3 Een vegan appeltaart die een vriendin speciaal had gebakken
Op een mooie zaterdagmiddag gingen Thijs en ik op bezoek bij een vriendin van mij die in Amersfoort woont. Ik had haar nieuwe huis nog nooit gezien dus dat werd wel eens tijd. In de middelbare school tijd gingen we heel vaak samen wat bakken, maar nu had die vriendin speciaal voor mij en Thijs een vegan appeltaart gebakken. Ik kan daar zo blij van worden. Dat iemand speciaal iets maakt wat plantaardig is. 

#4 Aardige mensen
Zoals jullie misschien wel weten zit ik regelmatig op de racefiets. Wat jullie misschien niet weten is dat ik geen (vegan) kaas heb gegeten van fietsbanden plakken, laat staan dat ik een pomp bij mij heb (want ja, waarom zou je?). Op een vrije maandagmiddag, ongeveer ter hoogte van Hoek van Holland kreeg ik ineens een klapband. Ik moest nog ruim 20 km naar huis fietsen. Het enige wat ik mee had was mijn racefiets, een nieuwe binnenband, pinpas, telefoon en OV-chipkaart. Dus geen pomp. Gelukkig kwamen er op dat moment twee oude mannen op de fiets voorbij. Met mijn meest lieve blik vroeg ik of de mannen mij konden helpen. En thank God. Na tien minuten zat ik weer op de racefiets. Blij dat er behulpzame mensen bestaan. 
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: