Persoonlijk

Ik heb een hekel aan leugenaars….

En de grootste leugenaar ben ik zelf. Een leugenaar tegen mijn ouders, tegen mijn broer en zus, tegen mijn vriendinnen, tegen mijn collega’s, tegen de buitenwereld, maar vooral een leugenaar tegen mijzelf. En dat terwijl ik een hekel heb aan leugenaars.

Met de deur in huis vallen

Om het maar gelijk te zeggen: het gaat op dit moment even niet zo oké met mij. Hoewel ik op mijn blog anders deed vermoeden voel ik mij de afgelopen tijd een beetje wegzakken. Negatieve gedachten kwamen weer terug in mijn hoofd. Gedachten die sterker waren dan mijn eigen gedachten.

Het afgelopen jaar is een jaar geweest met hoogte- en dieptepunten. Begin 2018 ging het bijvoorbeeld erg goed totdat de zomer er aan kwam en ik weer begon met heel veel sporten en gezonder eten. Op dat moment had ik nog een partner die mij erop kon wijzen dat ik weer ‘verkeerd’ bezig was en kon mij dan ook weer een beetje op het goede pad zetten. Tot op een gegeven moment kwam dat ik weer op mijzelf moest gaan wonen en niemand meer de controle op mij had, althans dat dacht ik: de eetstoornis begon de controle op mij te nemen “Ja, ik heb je weer te pakken”.

Maandenlang heb ik iedereen en mijzelf voorgelogen. Gezegd dat het goed ging en, oké ik heb af en toe wat moeilijke momenten, maar die horen erbij toch? “Nee, ik heb echt geen hulp nodig, ik kom er zelf wel uit”, was wat ik zei als iemand mij de tip gaf om hulp te gaan zoeken. “Nee, ik sport niet zoveel en ik eet ook weer meer dan dat ik voorheen deed hoor (meer groenten ja)”.

Ondertussen sportte ik elke dag weer. En niet rustig, nee, het moest hard. Want zo hard ik voor mijzelf ben moet ik mijzelf pushen tot het uiterste. Ik wil zweten, ik wil vermoeid raken, ik wil de power voelen dat ik het vol kan houden, ik wil mijzelf verzetten tegen de tegenzin die ik soms had om te sporten, ik wil mijn nodige slaap verzetten om te gaan sporten. Ik wil, ik wil, ik moet, ik moet.

Nu zal je denken, meid wat doe je jezelf aan. Waarom zo hard voor jezelf? Ik weet het ook niet kan ik je vertellen, maar diep van binnen wist ik ook dat het niet langer door kon gaan zo. Er moest iets gebeuren, maar ik durfde niet. De eetstoornis voelt veilig en vertrouwd.

Betrapt

Op een gegeven moment begonnen vriendinnen, familie en zelfs collega’s zich zorgen om mij te maken. Zij zagen wel dat ik was afgevallen en ook ik zag dat zelf wel op een gegeven moment. Toch durfde ik nog niet de stap te zetten om er daadwerkelijk iets aan te veranderen. Gehecht aan mijn vertrouwde gedachten die de eetstoornis mij gaf. Het gevoel dat ik krachtig was.

“He, wat doet die Magnum in de prullenbak?” zei mama. “O, wat gek ja”, zei ik. “Even aan papa vragen of hij hier wat van af weet (het lag in zijn prullenbak op zijn hobbykamer)”.

“Mam, dat ijsje is van mij. Ik durfde het niet op te eten”.

Mijn moeder begon te huilen. Ik begon te huilen. Betrapt. De eetstoornis heeft echt gewonnen. Ik voelde mij een leugenaar. En dan vooral de grootste leugenaar naar mijzelf. Waarom zeg ik A, maar doe ik ondertussen B? Waarom lieg ik de hele boel bij elkaar? Ik ben niet eerlijk geweest.

Pijn, verdriet, maar ook kracht

Die ochtend had ik een pittig en heftig gesprek met mijn moeder. Een gesprek zoals een moeder en dochter kunnen hebben. Het teken dat je van elkaar houdt. Ik heb haar alles vertelt wat er in mijn hoofd omspeelt en haar, maar met name mijzelf, beloofd om hulp te gaan zoeken. Ik ben zo langzamerhand mijzelf aan het verliezen. Lichamelijke- en mentale klachten die komen terug. Klachten die niet horen bij een jonge vrouw van 25 jaar.

Een uur later wil ik gaan wandelen. Bewegen. Iets doen. Toch besluit ik het tegenovergestelde te doen. Ik ga zitten en schrijf mijn doelen op. Ik voel onrust in mijn lichaam. Mijn benen worden wiebelig, want het liefst wil ik gaan sporten of bewegen. Mijn energie kwijt raken voor de dag al is begonnen (het is acht uur ’s ochtends). Op een mooi papiertje schrijf ik mijn doelen voor de komende tijd op en de eerste twee doelen heb ik al gezet:

  • Mijn Apple Watch aan mijn ouders gegeven: het zien van hoeveel calorieën ik verbrand triggerde mij enorm om nog meer te bewegen.
  • Diëtisten gemaild: ik ga hulp inschakelen van een diëtist om aan te komen in gewicht en een gezonde relatie met voeding te creëeren.

Ik weet dat ik het aankan, want ik ben sterk. Ik heb doorzettingsvermogen. En, net zoals jij, ben ik een kanjer.

4 Reacties

  • Betty

    Ja Anneloes het was een heftige start van de dag maar ik ben ook zo blij dat ’t gebeurde en we daardoor een pittig gesprek hadden (met tranen.)
    Maar je besefte wel dat er nu actiie moest komen . Het gaat zo niet meer en je moet en mag hulp hierin vragen.. Het begin maakte je gisteren al door niet te sporten gisterochtend wat heel vreemd voelde. Maar je deed ‘t.! Nu deze eerste stap uitbreiden vandaag met volgende Krachtige stappen.
    En je hoeft ’t niet alleen te doen er zijn vele helpende oren en handen lieve Anneloes!! Als jij ’t wil dan kan je ‘t!!
    Xx

  • Eva

    Hoi lieve Loes,

    Nee, het ging zo niet langer. Ik vind het goed van je dat je nu wel eerlijk bent naar de buitenwereld, want voor ons is het soms heel moeilijk te begrijpen (hoe graag we dat ook willen!). Weet je nog dat ik je uitdaagde om dat koekje bij je thee op te eten? Misschien is dat iets om de volgende keer wel gewoon te proberen (met stapjes natuurlijk). Ik wil je bij deze laten weten dat ik altijd zal steunen in dit gevecht: bel me of app me als je je kut voelt of je afleiding nodig hebt van je gedachten. Ik vind niets raar! Ik wil je ook graag helpen om bepaalde uitdagingen aan te gaan (ergens eten zonder dat je weet waar we heen gaan of iets heel onbekends bestellen). Het zal niet makkelijk zijn, maar het is je al eerder gelukt en toen lukte het je ook. Probeer daar aan te denken in plaats van die nare, negatieve gedachten. Die zijn niet van jou! En je bent een hartstikke mooie, knappe en lieve meid, maar daar blijft niets van over als je er niet voor gaat strijden. Je kan dit!

    Dikke kus Eef

  • Anastasia de Gast

    Lieve Anneloes,
    Ik ben ontroerd door je eerlijkheid! En wat heb je je eigen reflectie, leerproces en de start met acties, prachtig geschreven!
    Vallen en weer opstaan hoort erbij, een ieder heeft zijn/haar eigen pad/leerproces in het leven. Dat proces start met (h)erkennen dat er een leerpunt is…. maar dit realiseer je jezelf al heel goed. Wees lief voor jezelf, hou van jezelf en vertrouw erop dat, indien je van binnenuit gemotiveerd bent, het je ook gaat lukken. Je mag ieder moment/elke dag een nieuwe start maken. Ik heb vertrouwen in jou, mooi en lief mens! Het komt goed! De te bewandelen weg zal niet gemakkelijk zijn maar weet dat er heel veel liefhebbende ouders, familie, mensen om je heen staan die je graag bemoedigen en willen bijstaan. Als ik iets voor je kan doen, ik wil er graag voor je zijn. Liefs. Anastasia 😘❤️💋.

  • Martien

    Hi Anneloes

    Wat goed dat je het inziet en de eerste stappen heb gezet. Je weet dat de deur bij ons altijd voor je open staat. Pak alle hulp aan die je kunt krijgen en let op mijn woorden straks mag jij zeggen IK heb het gedaan.

    Papa

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: