Persoonlijk

Hoe om te gaan met een eetstoornis?

Een blog voor omstanders van een eetstoornis

Dit blog schrijf ik deels uit ervaring, deels uit tips die ik op internet gevonden heb. Hoewel het voor de persoon in kwestie al lastig genoeg is om een eetstoornis te hebben, is het voor omstanders ook niet gemakkelijk. Ouders, broers, zussen, vrienden, vriendinnen en noem het maar op. Een eetstoornis kan een relatie behoorlijk doen wankelen.

Ik denk dat een groot deel van de mensen wel iemand kent die een eetstoornis heeft (gehad). Voor een omstander is het belangrijk om te bedenken dat de persoon met een eetstoornis het liefst liefde wilt ontvangen. Het is pijnlijk en moeilijk om, de persoon waar je veel om geeft, zichzelf te zien uithongeren. Waarschijnlijk wil je het liefst er alles voor doen om die persoon te ‘redden’ van deze psychische ziekte.

Interesse tonen

Net zoals veel andere psychische ziekten, vormt zich rondom een eetstoornis vaak ook een taboe. Mensen vinden het vaak lastig om erover te praten. Bang om de verkeerde vragen te stellen of opmerkingen te maken. Het is daarom belangrijk om na te denken wat je werkelijk wilt vragen aan deze persoon. Vraag bijvoorbeeld wat diegene ervan vindt en leg uit waarom je deze vraag stelt. Misschien wil je het beter begrijpen. Uit ervaring weet ik, dat ik het heel fijn vind als ik merk dat iemand oprecht geïnteresseerd is. Twijfel je of je wat kan vragen? Vraag dan gewoon of je wat mag vragen over de eetstoornis.

Geef ruimte

Naast het tonen van interesse is het ook van belang om de persoon de ruimte te geven. Soms zit de ander er helemaal niet op te wachten om jouw mening te horen. Ook heeft de ander niet altijd behoefte aan een gesprek. Heeft die persoon daar geen zin in? Accepteer het dan en geef hem of haar de ruimte. Laat ook weten dat je er altijd voor de ander bent als deze wilt praten. Ik vind het nu in mijn beginfase erg fijn dat ik juist weinig ruimte krijg. Ik heb regelmatig contact met mijn moeder via de telefoon en dat vind ik prettig. Ik merk dat, als ik juist de ruimte krijg, dat ik het dan lastiger vind om mij aan de ‘regels’ te houden.

Ga samen wat leuks doen

Wanneer iemand een eetstoornis heeft is deze snel geneigd om in zijn eigen veilige omgeving te blijven en sociale gelegenheden te vermijden. Laat die persoon zien dat het leven niet alleen uit een eetstoornis bestaat, maar dat er ook leven is naast de eetstoornis. Bespreek van tevoren wat jullie gaan doen, want de kleinste dingen kunnen al voor spanning zorgen.

Ook ik vind het leuk om dingen met anderen te ondernemen. Hoewel ik er vaak in eerste instantie niet op zit te wachten, ben ik achteraf altijd blij dat ik toch gegaan ben.

Focus niet teveel op het eten

Als je een eetstoornis hebt is het eten in gezelschap soms moeilijk. Het is dan ook fijn als er tijdens eetmomenten niet teveel gefocust wordt op deze persoon. Natuurlijk kan het ook zijn dat mensen met een eetstoornis het juist wel vinden om over eten te praten. Zo vind ik het vaak ook fijn om te praten over hoeveel ik eet en wat ik ga eten. Dit helpt bij mij om het te relativeren en geeft mij een geruststellend gevoel

Bewaak je eigen grenzen

Als omstander is het belangrijk dat je, je eigen grenzen bewaakt en niet teveel meegaat in de eetstoornis. Als jij over je eigen grenzen heengaat gaat het straks voor jou ook niet meer lukken om iemand echt te helpen, omdat het jou dan alleen maar meer energie gaat kosten. Ook het maken van duidelijke afspraken kan helpen. Maak een afspraak over wat er minimaal gegeten moet worden en wat het minimum gewicht is. Net zoals in het normale leven zijn er bepaalde regels waar aan gehouden moet worden.

Diep van binnen is hij/zij nog steeds dezelfde persoon

Behandel de persoon met een eetstoornis niet anders dan normaal of iemand anders. Het kan zijn dat je het gevoel hebt dat je op je tenen moet lopen of dat je constant de controle moet uitoefenen op de ander. Het is natuurlijk wel goed als je een beetje rekening houdt met de ander, maar -ondanks de eetstoornis- is het nog steeds een zelfstandig persoon en geen baby. Ook ik vind het fijn als anderen mij niet anders gaan behandelen dan voorheen. Ik ben nog steeds Anneloes van 25 jaar, volwassen dus.

Ken jij iemand met een eetstoornis of heb je zelf een eetstoornis? Welke tips heb jij?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *